ก็รู้ รู้ที่ผ่านมาจากคนคุ้นเคย
                               และมีกันและกันเหมือนใคร ๆ
                         ต่อจากนี้ไปไม่มีอีกแล้วที่เราใกล้ชิดกัน
                           ก็รู้ว่าสองเราจากกันนั้นคือ น้ำตา
                                  แต่ว่าเวลามันรักษาใจ
                         และเป็นเครื่องบอกกล่าวว่าฉันคงต้องลา

                         ไม่ต้องร้องไห้ออกมาถ้าชีวิตนี้ขาดฉันไป

                               ฉันคงอยู่อาจไม่ใช่ตัวเป็นหัวใจ

                             แม้อาจเป็นสุดท้ายที่ฉันได้เจอเธอ
                                   สุดท้ายที่ฉันได้มองเธอ
                            จะบอกให้ฟังและย้ำว่าฉันนั้นรักเธอ
                          แม้ฉันต้องจากไป แต่ภายในใจนั้นยังรัก
                     เธอมีค่าเกินที่ฉันจะลืม ความทรงจำครั้งนี้ไม่มีลืม